خانه / فرقه های ضاله / دراویش اولین وارد گنندکان مواد مخدر به ایران

دراویش اولین وارد گنندکان مواد مخدر به ایران

 برخی تاریخ‌دانان یکی از علل فروپاشی سلسله صفویان را مواد مخدر ذکر می‌کنند و معتقدند که از قرن هفتم میلادی این ماده وارد ایران شد. خسرو معتضد بر این باور است که دروایش هندی کشیدن مخدر را در ایران رواج دادند و در ابتدا نیز به‌صورت معجون و خوراکی مصرف می‌شد. ایشان دراین‌باره می‌گوید: «همان‌طور که قبلاً اشاره کردم انگلیسی‌ها از طریق دراویش هندی نحوه مصرف تریاک را در ایران تغییر دادند و پای این دراویش را به دربار شاه باز کردند، نماینده ناپلئون در دربار عباس میرزا در خاطراتش نوشته است: وقتی‌که در دربار عباس میرزا بودم دیدم اطراف وی پر از درویش است این افراد به‌عنوان سائل و نیازمند به دربار می‌آمدند، زیرا ایرانیان به دست و دلبازی مشهور بودند و آنان را سر سفره خود می‌نشاندند وی نوشته است من به آنان مشکوک بودم و متوجه شدم هدف آن‌ها ترویج استفاده از مواد مخدر بین درباریان و مردم بوده است. مواد مخدر از گجرات هندوستان به‌صورت حشیش وارد ایران می‌شد بسیاری از سلاطین صفوی مصرف‌کننده مواد مخدر بودند در تاریخ آمده است که شاه صفی، شاه‌عباس دوم، شاه سلیمان، شاه سلطان حسین مواد مخدر استفاده می‌کردند در بین سلاطین صفویه شاه‌عباس نه‌تنها مواد مخدر مصرف نمی‌کرد و اصلاً اجازه نمی‌داد کسی توتون و تنباکو استفاده کند و اگر متوجه می‌شد کسی چیزی مصرف کرده دستور می‌داد مجازاتش کنند. همین مصرف مواد توسط شاه سلطان حسین و درباریان بود که باعث شد اصفهان با جمعیت ۸۰۰ هزار نفری در برابر ۱۸ هزار افغان شورشی سقوط کند.» [۱]

مصرف مواد مخدر در عصر صفوی بیشتر به‌صورت خوراکی بود چنانچه گفته شده که مصرف کوکنار (شربتی از مواد مخدر) در عصر صفوی رواج زیادی داشت و به‌مانند قهوه‌خانه‌ها، میخانه‌های مخصوصی نیز برای شرب آن در تمام شهرهای ایران وجود داشته که به کوکنارخانه معروف بودند. [۲] چنانچه کمپفر به علاقه زیاد ایرانیان در مصرف کوکنار اشاره می‌کند. [۳]

در عصر صفویه علما نجف و کربلا در آن دوران مخالفت شدیدی با این اقدام کردند و فتاوی زیادی دادند. در فتاوی این علما آمده است: “اگر کسی تریاکی بود به او زن ندهید، با وی معاشرت نکنید، به مراسم‌هایش نروید”. علی‌رغم مخالفت علما با مصرف و استعمال مواد مخدر، اما دراویش مدعی سلوک، از مروجان و حامیان مصرف مواد مخدر بودند. چنانچه خلسه را که از اثرات مصرف مواد مخدر بود در نزدیکی به خداوند متعال بسیار مؤثر می‌دانستند. کما اینکه شاردن می‌نویسد: «ایرانیان برخلاف حقیقت و کیفیت واقعی حالتی که مصرف کوکنار ایجاد می‌کند، مدعی هستند که حالتی که ایجاد می‌شود حالت خلسه است، یک جریان مافوق الطبیعه و جنبهٔ الهی در این جذبه وجود دارد.» [۴] تمام این وقایع گویای این است که همچنان که دراویش با اعتقادات خود تیشه به ریشه اسلام زده‌اند، با آوردن این مواد به ایران و کشت و رواج آن باعث خانمان‌سوزی کثیری از مردم ایران و از بین رفتن حکومت‌ها شدند.

پی‌نوشت:
[۱]. خبرگزاری دانشجو، کد خبری ۶۷۸۷۷۱، snn.ir/002qZv
[۲]. مؤمنی، محسن، مقاله مواد مخدر در ایران عصر صفوی، مجله اخلاق و تاریخ پزشکی، دوره سوم، شماره ۴، پاییز ۸۹، ص ۱۴
[۳]. انگلبرت کمپفر، سفرنامه کمپفر، مترجم جهانداری، نشر خوارزمی، تهران، ۱۳۶۳ چاپ سوم، ص ۲۹
[۴]. سلیم ادیب الحکما، صحبت سنگ و سبو، ج ۱، ص ۶۲

درباره jameye no

پیشنهاد بررسی

مقایسه «بازدارندگی از زنا» در اسلام و بهائیت

یک پژوهشگر در زمینه‌ی بهائیت به همراه مبلّغی بهائی، به بررسی میزان بازدارندگی حکم زنا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *